Η διακόσμηση τέλεια επιμελημένη, το μοναστήρι τέλεια διαλεγμένο με κόπο και προσπάθεια στη σωστή και τέλεια ημερομηνία, το τσουλούφι τέλεια τοποθετημένο αριστερά, η Νονά είχε τέλεια συνδυασμένα τα Manolo της με το φούξια φόρεμα, τέλειες και οι μπομπονιέρες της μικρής υπερπαραγωγής για την τέλεια μέρα της μικρής πριγκίπισσας!
Τέλειο και το ότι οι δύο οικογένειες δεν μιλούσαν μεταξύ τους! Τέλειο το ότι διάλεξαν την Κρήτη για την τελετή ώστε να ταιριάζει με τις προθέσεις τους και τα συναισθήματα τους!
Τέλειο το ότι δεν μπορούσα να κοιτάξω προς κάποια κατεύθυνση και με κόπο να κρατήσω τα γέλια μου από τις δήθεν αδιάφορες γκριμάτσες.
Αρχικά ένιωσα άβολα και ότι δεν έχω λόγο να βρίσκομαι στην υποκριτική τελετή φώτισης (;) ενός αθώου παιδιού. Σύντομα διαπίστωσα ότι κάποιος έπρεπε να είναι εκεί ως θεατής αυτής της παράστασης παραλόγου, κάποιος που να καταγράψει όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες.
Λεπτομέρειες πιο σημαντικές απ ότι το φόρεμα της μαμάς είχε ακριβώς την ίδια απόχρωση με το πουκάμισο του μπαμπά!
Μα πως μπορείς να ψάχνεις για το σωστό χρώμα στο φουστάνι και στο πέδιλο όταν καλά καλά δεν έχεις βρει το όνομα του παιδιού σου και ως την τελευταία στιγμή οι παρεβρισκόμενοι τεντώνουν τα αυτιά με αγωνία να δουν ποιο θα είναι το όνομα. Θα είναι της γιαγιάς που είπε τον γαμπρό της καργιόλη ή το όνομα της γιαγιάς που είπε τη νύφη πατσαβούρα;
Έπρεπε να είναι κάποιος εκεί και να καταγράψει ότι κανένας δεν μίλησε ούτε καν κοίταξε τον άλλον... οι δύο πλευρές έχουν πιάσει στασίδι και η μόνη τους αγωνία είναι το όνομα του παιδιού κι όχι ότι το παιδί θα μεγαλώσει τελικά 300 χιλιόμετρα μακρυά απ τον πατέρα του.
Για γέλια και για κλάματα η μικρή έτρεχε πότε στη μία αγκαλιά και πότε στην άλλη και δεν θα μάθει μάλλον ποτέ ότι ο λόγος που την ονόμασαν Αγάπη, ήταν γιατί είναι η μοναδική Αγάπη που θα ενώνει ποτέ τους γονείς της.
Τελικά τα λευκά μου noname shoes, ταίριαζαν μια χαρά στην περίσταση...
