Η διακόσμηση τέλεια επιμελημένη, το μοναστήρι τέλεια διαλεγμένο με κόπο και προσπάθεια στη σωστή και τέλεια ημερομηνία, το τσουλούφι τέλεια τοποθετημένο αριστερά, η Νονά είχε τέλεια συνδυασμένα τα Manolo της με το φούξια φόρεμα, τέλειες και οι μπομπονιέρες της μικρής υπερπαραγωγής για την τέλεια μέρα της μικρής πριγκίπισσας!
Τέλειο και το ότι οι δύο οικογένειες δεν μιλούσαν μεταξύ τους! Τέλειο το ότι διάλεξαν την Κρήτη για την τελετή ώστε να ταιριάζει με τις προθέσεις τους και τα συναισθήματα τους!
Τέλειο το ότι δεν μπορούσα να κοιτάξω προς κάποια κατεύθυνση και με κόπο να κρατήσω τα γέλια μου από τις δήθεν αδιάφορες γκριμάτσες.
Αρχικά ένιωσα άβολα και ότι δεν έχω λόγο να βρίσκομαι στην υποκριτική τελετή φώτισης (;) ενός αθώου παιδιού. Σύντομα διαπίστωσα ότι κάποιος έπρεπε να είναι εκεί ως θεατής αυτής της παράστασης παραλόγου, κάποιος που να καταγράψει όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες.
Λεπτομέρειες πιο σημαντικές απ ότι το φόρεμα της μαμάς είχε ακριβώς την ίδια απόχρωση με το πουκάμισο του μπαμπά!
Μα πως μπορείς να ψάχνεις για το σωστό χρώμα στο φουστάνι και στο πέδιλο όταν καλά καλά δεν έχεις βρει το όνομα του παιδιού σου και ως την τελευταία στιγμή οι παρεβρισκόμενοι τεντώνουν τα αυτιά με αγωνία να δουν ποιο θα είναι το όνομα. Θα είναι της γιαγιάς που είπε τον γαμπρό της καργιόλη ή το όνομα της γιαγιάς που είπε τη νύφη πατσαβούρα;
Έπρεπε να είναι κάποιος εκεί και να καταγράψει ότι κανένας δεν μίλησε ούτε καν κοίταξε τον άλλον... οι δύο πλευρές έχουν πιάσει στασίδι και η μόνη τους αγωνία είναι το όνομα του παιδιού κι όχι ότι το παιδί θα μεγαλώσει τελικά 300 χιλιόμετρα μακρυά απ τον πατέρα του.
Για γέλια και για κλάματα η μικρή έτρεχε πότε στη μία αγκαλιά και πότε στην άλλη και δεν θα μάθει μάλλον ποτέ ότι ο λόγος που την ονόμασαν Αγάπη, ήταν γιατί είναι η μοναδική Αγάπη που θα ενώνει ποτέ τους γονείς της.
Τελικά τα λευκά μου noname shoes, ταίριαζαν μια χαρά στην περίσταση...
3 σχόλια:
Α, καλοπεράσατε ακούω...
Εμένα τώρα όμως με απασχολεί:
α) μήπως μ' αυτά και μ' αυτά μου στενοχωρήσατε το παιδί
β) τι χρώμα ήταν τα noname
Προς ενημέρωση και καθ' ησυχασμό σου, το παιδί φυσικά και δεν στεναχωρήθηκε γιατί είναι αγόρι κι έχει κάπου να τους γράψει...
Τα λευκά μου noname ήταν μπλε!
ζήτωωωωωωω...ζητωωωωωω...επιτέλους πέτυχα και ενα blog στο ξεκίνημά του...στα τόσα χρόνια είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει
λοιπόν...καλό ξεκίνημα...σε βρήκα, πριν λίγο που κρυφοκοίταξα τα blog που παρακολουθεί η Riski που την παρακολουθώ συχνά...ξέρεις δεν εχει σημασία αν αφήνουμε σχόλια κάπου, αρκεί που είμαστε εκεί...
αλλά νομίζω βγήκα εκτός θέματος...
όλες αυτές οι τελετές...χάλια...μιλάς με τους άλλους ,δεν μιλάς πάλι χάλια είναι χαχαχα
τα χρώματα είναι εύκολο να συγχρονιστούν, τα άλλα όλα είναι δύσκολα...αλλά και να μην συγχρονιστούν δεν τρέχει τίποτα και δεν σημένει και τίποτα στην τελική...κανείς δεν είναι ίδιος με κανέναν...και οταν δυο άνθρωποι δεν ταιριάζουν ή δεν δένουν μεταξύ τους δεν τρέχει και τίποτα...οσο επίπονο κι ας φαίνεται για μερικούς
δυο γονείς...οταν παύουν να είναι σύντροφοι δεν σημένει οτι παύουν να είναι γονείς, ναι μεγάλη η απόσταση που είπες αλλά ουσία έχει το πόσο κοντά νιώθεις με τον άλλο κι ας είναι μακριά σου...η μικρή και ο γονιός που είναι μακριά θα βρούν τον τροπο τους για να ειναι κοντά...
οι γιαγιάδες τώρα είναι άλλο ενα θέμα...ας τα να πάνε...καλό είναι να κοιτάζουν τον εαυτό τους και τις κριτικές τους να τις αφήνουν για τον κώλο τους και για τα μούτρα τους...που είναι ίδια...ας κρατάνε και εναν καθρέφτη στα χέρια για να τα κοιτάνε κι όλας για να θυμούνται οτι πάνω απο ολα πρέπει να παραμένουν γιαγιάδες του παιδιού...κι οχι γελοίες
ενωμένοι πρέπει να είναι οι γονείς...αλλά μόνο σαν γονείς...αυτό μόνο να πείς στην μικρή Αγάπη...οτι πάντα δυο γονείς θα εχει...τι σημασία εχει αν δεν ειναι σύντροφοι? αυτό δεν αλλάζει την σημασία του γονιού και δεν εχει να κάνει με την μικρή Αγάπη
πω...σεντονιάδα έγραψα...δεν το συνηθίζω
αφήνω την καλημέρα μου
Δημοσίευση σχολίου